Twórz

W zimny poranek październikowy budzę się z uśmiechem malującym się na smutnej dotąd buzi. 

Jestem pozytywnie naładowana, do działania, do tworzenia.

Czasami zadziwia mnie zmienność humoru kobiety. Chwilami jestem smutna, ale po chwili, zupełnie jakby opadała kurtyna ukazując coś pięknego, budzi się we mnie siła, chęć rysowania, chęć pisania, chęć czytania... Wtedy pisanie scenariusza wydaje się banalnie proste, a zostanie blogerką modową w tych chwilach jest na wyciągnięcie ręki. Dostrzegam jasne, piękne strony wszystkiego. Widzę swoje możliwości, w oczach pojawia się błysk na myśl o marzeniach, które mogą stać się realnością, codziennością. Jedynie ograniczają mnie pieniądze, których brak... 

Gdy ogarnia choroba

Choroba ma swoje pozytywne strony. Jest dużo wolnego czasu, można spokojnie usiąść i rysować... rysować tak długo, aż coś wyjdzie. Tak właśnie powstał mój kot. Czasami bardzo lubię te zwierzęta.
W mojej głowie panuje chaos, którego nie potrafię w żaden sposób ogarnąć, chwilami wydaje mi się, że dostrzegam tam strach... Może on naprawdę tam jest, skryty za fruwającymi szczątkami marzeń.

Potrzebuję kogoś.

Powstając

                                          Kimkolwiek jesteś, jesteś tu? 

Wsłuchuję się w cichy szept swojego serca. Ono znów zaczyna do czegoś bić. A może do kogoś...? Nie, jednak nie do kogoś, tylko do czegoś. Do czego? 

Do tchnienia lasu? 

Do szeleszczącego śmiechu książkowych kartek? 

Do roztańczonego lotu ogniskowych iskier?

Może do tego wszystkiego, może do czegoś innego. Ale jednak coś się z nim dzieje.
Na twarzy pojawia się niepewny uśmiech, a ciało powoli wypełnia chęć (potrzeba) rysowania.

Mrok kusi mą duszę czystą 

Pragnie otulić ją cieniem 

Uwieść myślą przejrzystą

I okryć westchnieniem

Przygnębienie i książki

Dopadł mnie bardzo przygnębiający nastrój. Czuję jakby moje małe serce okrywało się lodowym pancerzem, chłód unieruchamia je. Już nie bije, nie ma dla kogo. 

Jest coś co poprawia mi podły humor, chociaż na niedużą chwilę. Są to zakupy. Gdy jest mi źle, zachodzę do księgarni, wybieram książkę i ją kupuję. Wtedy się uśmiecham, przez chwilę jestem szczęśliwa. 

Na zdjęciu są dwie książki, które kupiłam podczas przypływu smutku i chłodu. Urzekło mnie piękno ich okładek, mają w sobie coś, co przyciąga spojrzenie. Życie Pi - Yann Martel i Światło między oceanami - M. L. Stedman. Niedługo zacznę je czytać, być może odsuną ode mnie przygnębienie.