Powstając

                                          Kimkolwiek jesteś, jesteś tu? 

Wsłuchuję się w cichy szept swojego serca. Ono znów zaczyna do czegoś bić. A może do kogoś...? Nie, jednak nie do kogoś, tylko do czegoś. Do czego? 

Do tchnienia lasu? 

Do szeleszczącego śmiechu książkowych kartek? 

Do roztańczonego lotu ogniskowych iskier?

Może do tego wszystkiego, może do czegoś innego. Ale jednak coś się z nim dzieje.
Na twarzy pojawia się niepewny uśmiech, a ciało powoli wypełnia chęć (potrzeba) rysowania.

Mrok kusi mą duszę czystą 

Pragnie otulić ją cieniem 

Uwieść myślą przejrzystą

I okryć westchnieniem

NIEpogoda

Trzy Pierścienie dla królów elfów pod otwartym niebem,

Siedem dla władców krasnali w ich kamiennych pałacach,

Dziewięć dla śmiertelników, ludzi śmierci podległych,

Jeden dla Władcy Ciemności na czarnym tronie

W Krainie Mordor, gdzie zaległy cienie,

Jeden, by wszystkimi rządzić, Jeden, by wszystkie odnaleźć,

Jeden, by wszystkie zgromadzić i w ciemności związać

W Krainie Mordor, gdzie zaległy cienie.

Kilka dni temu rozpoczęłam czytanie ostatniej z trzech części Władcy Pierścieni. Ta opowieść jest tym co uwielbiam... Proszę, zabierz mnie tam.

Dziś nie świeci słońce, dziś spadają zimne krople wody z ponurych, szarych chmur. Niebo płacze. Czemu? Może ujrzało prawdziwe oblicze zdradzieckich człowieczków, którzy nigdy nie patrzą i nie myślą. Nie wiem. Nie tęskniłam za taką pogodą, nie tęskniłam za dresem, nie tęskniłam za...

Potrzebuję słodkości czekolady. Pragnę zjeść tabliczkę czekolady i zapaść w błogi sen. Nie śnić, bo sny ostatnio przerażają. 

Bez zakończenia

   Kroczę polną drogą, zamyślonym wzrokiem przesuwam po zasnutej drobnym deszczem krainie. Spoglądam na kwieciste łąki, na pnące się do nieba zielone  trawy i drzewa, na dojrzewające łany zbóż... To miejsce ma w sobie coś magicznego. Promienie słońca przebijają się przez szare chmury, tworzą tak ulotną i przejrzystą tęczę. Pod moimi stopami chrzęszczą ostre kamyki, a do piegowatego nosa dolatuje cudowny zapach kwitnących lip, zapach rozpoczynających się wakacji. Po raz kolejny dociera do mnie jak piękny jest świat. 

   Rysunek pokazuje jak szybko potrafi opuścić mnie wena. Zaczynam z pasją i uśmiechem ale przerywam nie potrafiąc zebrać się w sobie. Wtedy boję się, że w jakiś sposób zniszczę wszystko nad czym tak intensywnie pracowałam. Bywam zbyt ostrożna i niepewna.